مدیک‌پدیامدیک‌پدیادانشنامهٔ بالینی
۱زمینه و اپیدمیولوژی۲اتیولوژی و پاتوفیزیولوژی۳تظاهرات بالینی۴رویکرد تشخیصی و ورک‌آپ۵تشخیص‌های افتراقی۶تدبیر درمانی۷عوارض و پیش‌آگهی
بیماری

پورپورای هنوخ-شونلاین؛ تشخیص و درمان

پورپورای هنوخ-شونلاین واسکولیتِ IgA عروقِ کوچک است که با تتراد کلاسیکِ پورپورا، آرتریت، دردِ شکمی و نفریت تظاهر می‌کند و پیگیریِ کلیوی تا شش ماه ضروری است

۳ دقیقه مطالعه به‌روزرسانی: ۵ مرداد ۱۴۰۵اطفال و نوزادان
لکه‌های پورپورایی اطراف مچ پا در پورپورای هنوخ-شونلاین

پورپورای هنوخ-شونلاین (Henoch-Schönlein Purpura، HSP)، که با نامِ واسکولیتِ IgA نیز شناخته می‌شود، شایع‌ترین واسکولیتِ سیستمیکِ کودکان است و با تتراد کلاسیکِ پورپورای قابل‌لمس، آرتریت، دردِ شکمی و درگیریِ کلیوی تظاهر می‌کند. شناختِ دقیقِ معیارهای تشخیصی و الگوی پیگیری، به‌ویژه برای ارزیابیِ نفریتِ تأخیری، از اهمیت بالینیِ بالایی برخوردار است.

۱زمینه و اپیدمیولوژی

بیش از ۹۰٪ موارد در کودکانِ زیرِ ۱۰ سال رخ می‌دهد و میانهٔ سن در حدودِ ۶ سال است. بروزِ سالانه در کودکان حدودِ ۱۰–۲۰ در ۱۰۰٬۰۰۰ برآورد می‌شود و جنسِ مذکر کمی بیشتر درگیر است. بیماری در بزرگسالان نادرتر اما معمولاً با سیرِ شدیدتر و درگیریِ کلیویِ بیشتر همراه است. پیکِ بروز در فصلِ پاییز و زمستان دیده می‌شود و ارتباطِ زمانیِ مشخصی با عفونت‌های مجرایِ تنفسیِ فوقانی وجود دارد.

۲اتیولوژی و پاتوفیزیولوژی

HSP یک واسکولیتِ لوکوسیتوکلاستیک است که به رسوبِ کمپلکس‌های ایمنیِ حاویِ IgA1 در دیوارهٔ عروقِ کوچک — عمدتاً مویرگ‌ها، ونول‌ها و آرتریول‌ها — وابسته است. اغلبِ موارد پس از عفونتِ استرپتوکوکِ گروهِ A رخ می‌دهد؛ عوامل زمینه‌سازِ دیگر شاملِ پاروویروسِ B19، واکسیناسیون و برخی داروها مثلِ آموکسی‌سیلین هستند. IgA1 با گلیکوزیلاسیونِ ناقص تولید می‌شود، کمپلکس‌های ایمنی تشکیل می‌دهد، از مسیرِ آلترناتیوِ کمپلمان فعال می‌کند و با تحریکِ نوتروفیل‌ها التهابِ عروقی ایجاد می‌کند.

۳تظاهرات بالینی

تتراد کلاسیکِ بیماری این چهار تظاهر را دربرمی‌گیرد:

  • پورپورای قابل‌لمس: ضایعاتِ متقارن روی سطحِ اکستانسورِ اندام‌های تحتانی و ناحیهٔ گلوتئال؛ شرطِ لازمِ تشخیص است.
  • آرتریت/آرترالژی: در ۶۰–۸۰٪ موارد؛ عمدتاً زانو و مچِ پا؛ گذراست و مخرب نیست.
  • دردِ شکمی: در ۵۰–۷۵٪ موارد؛ کولیکی، گاهی با خونریزیِ گوارشی؛ در موارد نادر انوِاژیناسیون.
  • نفریتِ HSP: در ۲۰–۵۰٪ موارد؛ از هماچوری و پروتئینوریِ خفیف تا گلومرولونفریتِ پیشرونده.

از تظاهراتِ کمتر شایع می‌توان به اورکیتِ حادِ اسکروتال (که با تورشن اشتباه می‌شود) و درگیریِ CNS اشاره کرد.

۴رویکرد تشخیصی و ورک‌آپ

تشخیص بر اساسِ معیارهای EULAR/PReS 2010 صورت می‌گیرد؛ حضورِ پورپورایِ قابل‌لمس به همراهِ حداقل یک معیارِ دیگر کافی است:

معیارتوضیح
پورپورای قابل‌لمس (اجباری)بدونِ ترومبوسیتوپنی یا نقصِ انعقادی
آرتریت یا آرترالژیدرد یا محدودیتِ حرکتیِ مفصل
دردِ شکمی منتشرکولیکی، ایسکمی رودهای یا خونریزیِ گوارشی
رسوبِ غالبِ IgA در بیوپسیپوست یا کلیه
درگیریِ کلیویهماچوری و/یا پروتئینوری

ورک‌آپِ اولیه: CBC، کراتینین سرمی، BMP، آنالیزِ ادرار با میکروسکوپی (برای هماچوری و سیلندرِ RBC)، PT/PTT، C3/C4 (معمولاً طبیعی)، ANA، ANCA. IgA سرمی در ۵۰٪ موارد بالاست اما تشخیصی نیست. بیوپسیِ پوست رسوبِ IgA را در موارد مبهم تأیید می‌کند.

نکته بالینی: پیگیریِ آنالیزِ ادرار باید هر ۱–۲ هفته تا ۶ ماه پس از بهبودِ علائمِ حاد ادامه یابد؛ نفریتِ HSP می‌تواند با تأخیرِ چند هفته‌ای ظاهر شود و در ارزیابیِ اولیه منفی باشد.

۵تشخیص‌های افتراقی

بیماریویژگیِ افتراق‌دهنده
پورپورایِ ترومبوسیتوپنیک (ITP)پلاکتِ پایین؛ ضایعاتِ غیرقابل‌لمس
مننژیتِ مننگوکوکالپورپورایِ ستاره‌ای، سپسیس، بدونِ آرتریت
لوپوسِ اریتماتوزِ سیستمیکANA/dsDNA مثبت، درگیریِ چندارگانه
واسکولیتِ هایپرسنسیتیویتیسابقهٔ دارویی یا آلرژنِ محرک مشخص
بیماریِ کاواساکیتبِ مداوم، لنفادنوپاتی، آنوریسمِ کرونر

۶تدبیر درمانی

اغلبِ موارد خودمحدودشونده هستند:

  • درمانِ حمایتی: استراحتِ نسبی، هیدراسیونِ کافی، و پرهیز از ضربه‌های مکانیکی.
  • NSAIDs: برای آرتریت و دردِ خفیفِ شکمی؛ در درگیریِ کلیوی با احتیاط مصرف شوند.
  • کورتیکوستروئید: برای دردِ شکمیِ شدید، ادمِ اسکروتال/اورکیت، یا درگیریِ CNS. دوز: پردنیزولون ۱–۲ mg/kg/day (حداکثر ۶۰ mg) به مدتِ ۱–۲ هفته، سپس کاهشِ تدریجی. شواهد برای پیشگیری از نفریت محدود است.
  • نفریتِ شدید: در بیمارانِ با سندرمِ نفروتیک، گلومرولونفریتِ پیشرونده یا هلاهای سلولی در بیش از ۵۰٪ گلومرول‌ها، پروتکلِ ایمونوساپرسیو (پالسِ متیل‌پردنیزولون + مایکوفنولات یا سیکلوفسفامید) با مشاورهٔ نفرولوژی در نظر گرفته می‌شود.

۷عوارض و پیش‌آگهی

پیش‌آگهیِ کلیِ HSP در کودکان مطلوب است و بیش از ۹۴٪ بهبودِ کامل می‌یابند. عود در ۳۰–۴۰٪ موارد — معمولاً در ۶ هفتهٔ نخست — رخ می‌دهد. جدی‌ترین عارضهٔ بلندمدت نارساییِ کلیویِ پیشرونده است؛ در کودکان حدودِ ۱–۵٪ و در بزرگسالانِ با نفریتِ شدید تا ۳۰٪ گزارش شده است. انوِاژیناسیون و پرفوراسیونِ رودهای عارضهٔ جراحیِ نادر اما مهمی هستند. بیمارانِ با پروتئینوریِ مداوم بیش از ۱ g/day باید تحتِ پیگیریِ منظمِ نفرولوژی قرار گیرند.

پرسش‌های بالینیِ پرتکرار

آیا کورتیکوستروئید از نفریتِ HSP پیشگیری می‌کند؟
شواهدِ موجود از تأثیرِ کورتیکوستروئید در پیشگیری از نفریتِ HSP حمایت نمی‌کنند؛ مصرفِ آن برای علائمِ شدیدِ شکمی، اورکیت یا درگیریِ CNS توجیه دارد، نه پروفیلاکسیِ کلیوی
چه مدت باید ادرارِ بیمارِ بهبودیافته را پایش کرد؟
آنالیزِ ادرار باید هر ۱–۲ هفته تا ۶ ماه پس از بهبودِ علائمِ حاد ادامه یابد، زیرا نفریت می‌تواند با تأخیرِ چند هفته‌ای ظاهر شود
چه زمانی بیوپسیِ کلیه در HSP ضروری است؟
بیوپسیِ کلیه در مواردِ سندرمِ نفروتیک، نفریتِ پیشرونده یا کراتینینِ رو‌به‌افزایش برای تعیینِ شدتِ آسیبِ گلومرولی و راهنماییِ درمانِ ایمونوساپرسیو توصیه می‌شود
مطالبِ اینجا آموزشی و برگرفته از منابع‌اند و جای قضاوتِ بالینی، گایدلاینِ رسمی یا ویزیتِ پزشک را نمی‌گیرند؛ تصمیمِ نهایی همیشه با شرایطِ همان بیمار و منبعِ اصلی است.