مدیک‌پدیامدیک‌پدیادانشنامهٔ بالینی
۱اهمیت بالینی و طبقه‌بندی۲علل و تشخیص‌های افتراقی۳شرح‌حال هدفمند۴معاینهٔ فیزیکی و نشانه‌های خطر۵ورک‌آپ و الگوریتم تشخیصی۶رویکرد به علل شایع و تدبیر اولیه۷تعیین‌تکلیف، ارجاع و پیگیری
رویکرد به نشانه

اسهال حاد؛ علل، ارزیابی و درمان

اسهال حاد یکی از شایع‌ترین شکایت‌های بالینی است که رویکرد منظم به شرح‌حال، معاینه و ورک‌آپ هدفمند برای تمایز علل خودمحدود از موارد جدی ضروری است

۴ دقیقه مطالعه به‌روزرسانی: ۵ مرداد ۱۴۰۵رویکرد بالینی به نشانه‌ها
محلول آب‌رسانی خوراکی و آب کنار موز برای مراقبت از اسهال حاد

اسهال حاد — تعریفاً دفع سه بار یا بیشتر مدفوع شل یا آبکی در ۲۴ ساعت، به مدت کمتر از ۱۴ روز — یکی از شایع‌ترین شکایت‌های مراجعه به مراکز اورژانسی و سرپایی در تمام گروه‌های سنی است. طیف علل از گاستروآنتریت ویرال خودمحدودشونده تا کولیت ایسکمیک تهدیدکنندهٔ حیات گسترده است. رویکرد منظم از همان ابتدا، هم از تأخیر در تشخیص موارد جدی و هم از تجویز آنتی‌بیوتیک غیرضروری جلوگیری می‌کند.

۱اهمیت بالینی و طبقه‌بندی

اسهال حاد بر اساس مکانیسم به چهار دسته تقسیم می‌شود: ترشحی (secretory)، اسموتیک (osmotic)، التهابی/اگزوداتیو، و موتوریتی. در عمل بالینی، تمایز اسهال آبکی از اسهال خونی (dysentery) اولین گام است؛ اسهال خونی معمولاً به آسیب مخاطی ناشی از علل التهابی یا تهاجمی اشاره دارد.

موارد نیازمند ارجاع فوری یا بستری:

  • بی‌آبی شدید با تاکی‌کاردی یا افت فشار خون
  • مدفوع خونی همراه با تب بالا یا کاهش هوشیاری
  • علائم پریتونئال (دفانس، ریباند تندرنس)
  • دیستانسیون شدید شکمی یا ایلئوس
  • بیمار با نقص ایمنی، نوزاد، یا سالمند ناتوان با هر نشانهٔ سیستمیک

۲علل و تشخیص‌های افتراقی

دستگاه / مکانیسمعلل شایع
عفونی — باکتریالسالمونلا، شیگلا، کمپیلوباکتر، E. coli (ETEC, EHEC)، Clostridioides difficile
عفونی — ویرالنوروویروس، روتاویروس، آدنوویروس
عفونی — انگلیژیاردیا، انتامبا هیستولیتیکا، کریپتوسپوریدیوم
داروییآنتی‌بیوتیک‌ها، متفورمین، NSAIDها، ملین‌ها
التهابیIBD (کرون، کولیت اولسراتیو)، کولیت میکروسکوپیک
ایسکمیککولیت ایسکمیک (شایع‌تر در بالای ۵۰ سال با بیماری عروقی زمینه‌ای)
سمی / غذاییتوکسین استافیلوکوکوس اورئوس، باسیلوس سرئوس
سیستمیکهیپرتیروئیدی، نارسایی آدرنال، تومور کارسینوئید

۳شرح‌حال هدفمند

پرسش‌های کلیدی باید ماهیت اسهال، احتمال علل خاص و شدت بیماری را مشخص کنند:

  • ویژگی اسهال: تعداد دفعات، حجم تقریبی، قوام، وجود خون، مخاط یا چربی
  • زمان‌بندی: شروع ناگهانی در برابر تدریجی؛ مدت دقیق
  • علائم همراه: تب، تهوع و استفراغ، درد شکمی (محل و ماهیت)، تنسموس
  • سابقهٔ مسافرت: طی ۴ هفته اخیر (اسهال مسافران)
  • مصرف اخیر آنتی‌بیوتیک یا بستری: ریسک CDI
  • تماس با بیمار اسهالی یا مصرف غذای مشترک
  • داروهای جاری: NSAIDها، متفورمین، مهارکننده‌های پمپ پروتون
  • بیماری زمینه‌ای: نقص ایمنی، IBD، دیابت، بیماری عروقی

نکته بالینی: شروع اسهال زیر ۶ ساعت پس از مصرف غذا، بدون تب، به توکسین پیش‌ساخته (استافیلوکوک، باسیلوس سرئوس) اشاره دارد نه به عفونت فعال؛ در این موارد کشت مدفوع ضروری نیست.

۴معاینهٔ فیزیکی و نشانه‌های خطر

یافته‌های کلیدی:

  • علائم حیاتی: تب، تاکی‌کاردی، افت فشار خون وضعیتی
  • ارزیابی دهیدراتاسیون: خشکی مخاط، کاهش تورگور پوست، کاهش فشار نبض
  • معاینهٔ شکم: صدای روده افزایش‌یافته (عفونی)، دفانس یا ریباند (پریتونئال)، دیستانسیون
نشانهٔ خطرتفسیر احتمالی
تاکی‌کاردی ≥ ۱۲۰ یا افت BP وضعیتیدهیدراتاسیون شدید یا سپسیس
تب > ۳۸.۵ + مدفوع خونیاسهال تهاجمی باکتریال
دفانس / ریباند تندرنسپریتونیت، پرفوراسیون
دیستانسیون + کاهش صدای رودهایلئوس، مگاکولون توکسیک
کاهش سطح هوشیاریهایپوپرفیوژن، آنسفالوپاتی سپتیک

۵ورک‌آپ و الگوریتم تشخیصی

اکثر موارد اسهال حاد آبکی در افراد بدون بیماری زمینه‌ای نیاز به آزمایش ندارند. ورک‌آپ در موارد زیر توجیه دارد: اسهال شدید یا خونی، تب بالا، مسافرت اخیر، نقص ایمنی، سابقهٔ بستری یا مصرف آنتی‌بیوتیک.

آزمایش خون:

  • CBC: لکوسیتوز — عفونت باکتریال یا التهاب
  • CRP: شدت پاسخ التهابی
  • الکترولیت‌ها و Cr: دهیدراتاسیون و AKI
  • LFT: در مشکوک به هپاتیت ویرال همراه

آزمایش مدفوع:

  • کشت مدفوع: اسهال خونی، تب ≥ ۳۸.۵، مسافرت اخیر، نقص ایمنی
  • آنتی‌ژن ژیاردیا / انتامبا: مشکوک به منشأ انگلی
  • CDI toxin assay: سابقهٔ آنتی‌بیوتیک یا بستری بیمارستانی
  • Fecal lactoferrin: غربالگری سریع التهاب مخاطی

تصویربرداری:

  • US شکم: اولین خط در درد حاد موضعی (آپاندیسیت، کوله‌سیستیت)
  • CT با کنتراست: مشکوک به کولیت ایسکمیک، دیورتیکولیت، یا پرفوراسیون

۶رویکرد به علل شایع و تدبیر اولیه

اسهال ویرال خودمحدودشونده: محور درمان، احیای مایع خوراکی (ORS) است. لوپرامید در غیاب تب و مدفوع خونی می‌تواند کمک‌کننده باشد. آنتی‌بیوتیک جایگاهی ندارد.

عفونت‌های باکتریال:

  • سالمونلای غیرتیفوئیدی: در افراد سالم خودمحدود است؛ آنتی‌بیوتیک فقط در نقص ایمنی یا فرم تهاجمی (فلوروکینولون یا آزیترومایسین) توجیه دارد.
  • شیگلا: درمان آنتی‌بیوتیکی ضروری است — آزیترومایسین یا سیپروفلوکساسین بر اساس الگوی مقاومت محلی.
  • CDI: قطع عامل محرک؛ فیداکسومایسین (ارجح) یا وانکومایسین خوراکی.
  • ETEC (اسهال مسافران): ریفاکسیمین یا آزیترومایسین در موارد ناتوان‌کننده.

IBD در اگزاسرباسیون: بررسی CRP/ESR و فکال کالپروتکتین؛ ارجاع زودهنگام به گوارش.

اسهال دارویی: شناسایی عامل محتمل و قطع آن در صورت امکان بالینی.

۷تعیین‌تکلیف، ارجاع و پیگیری

بستری:

  • دهیدراتاسیون شدید نیازمند مایع‌درمانی IV
  • علائم پریتونئال یا مشکوک به اورژانس جراحی
  • CDI شدید یا عارضه‌دار
  • بیمار با نقص ایمنی و تب یا مدفوع خونی
  • سالمندان یا نوزادان با بی‌آبی متوسط تا شدید

ارجاع:

  • مشکوک به IBD یا کولیت میکروسکوپیک: کولونوسکوپی الکتیو
  • CDI عودکننده: مشاوره گوارش برای پیوند میکروبیوم مدفوعی (FMT)
  • اسهال خونی بدون پاسخ به درمان تجربی پس از ۵ تا ۷ روز

ترخیص و پیگیری سرپایی:

  • اسهال آبکی خفیف بدون تب و بدون نشانهٔ خطر: ORS، رژیم غذایی سبک، پیگیری ۴۸ تا ۷۲ ساعت در صورت عدم بهبود
  • نتیجهٔ کشت مدفوع باید پیگیری و درمان در صورت نیاز تنظیم شود

پرسش‌های بالینیِ پرتکرار

آیا در سالمونلای غیرتیفوئیدی آنتی‌بیوتیک لازم است؟
خیر؛ در افراد سالم معمولاً خودمحدود است. آنتی‌بیوتیک فقط در نقص ایمنی، باکتریمی، یا فرم تهاجمی تجویز می‌شود و می‌تواند دفع باکتری را طولانی کند
آیا لوپرامید در اسهال حاد مجاز است؟
لوپرامید در اسهال آبکی بدون تب و بدون خون قابل استفاده است. در اسهال خونی، تب بالا یا مشکوک به CDI به‌دلیل خطر مگاکولون توکسیک و کند شدن پاکسازی باکتریال منع دارد
در چه مواردی باید کشت مدفوع درخواست داد؟
در اسهال خونی، تب ≥ ۳۸.۵، مسافرت اخیر، نقص ایمنی یا سابقهٔ بستری/آنتی‌بیوتیک توصیه می‌شود. در اسهال آبکی خفیف بدون این معیارها ضروری نیست
مطالبِ اینجا آموزشی و برگرفته از منابع‌اند و جای قضاوتِ بالینی، گایدلاینِ رسمی یا ویزیتِ پزشک را نمی‌گیرند؛ تصمیمِ نهایی همیشه با شرایطِ همان بیمار و منبعِ اصلی است.